Archive for Şiir

Yaşayan bir yokluğun izleri
Yağarken yokluğuna,
Bir kez daha farketmemek mümkün mü?
Senin yokluğunun, hayatın yokluğu olduğunu.

Devam etmek derler ya; her şeye,
Kayıtsızca ve sanki hiçbir şey yaşanmamışçasına.
Ona yenilmem değil ama sana öyle gözükmemdir
En büyük korkum bu yokluğunla yaratılan.

Biraz yürüyebildiğim anları umut saydığım,
Emeklediğim çoğunluklar var yokluğunda.
Belki koşmanın bile çözüm olmadığı,
Büyümeyi tek amaç saydığım yokluğunda.

Yokluğunun ötesinde bir sen var bende,
Bir sabah senle uyanma hayalimi besleyen.
Onun, bu sabah olmadğını bilsem de
Yarın sabah olmasına çalışacağım
Yine devam etmek için ve daima senle.

Bir tesadüf daha beklemenin soyutluğu
Ve sadece seni tanımanın gerçekçiliği,
Yokluğuna bile sığındırıyor beni.
Aklımdan çıkmadığın her dakika.

Yokluğunun ötesinde bir senle
Başlamamış mıydı zaten her şey?
Ulaşılmaz, erişilmez ve tek başına..
O noktaya geleceksek yine bu kısır döngüde,
Benim için hep aynı yerde kalacaksın,
Tüm güzelliklerinle.

Without any comments, just for your thoughts.

Yoksun sen,
Bu akşam da.
Saymadım, sayamadım ama
Uzun zaman olduğu apaçık ortada.

Yeni yüzler görüyorum
Bu akşam da.
İlla birileri sana benziyor aralarında,
Oradaki evde ya da şuradaki barda.

Seninle sonsuza dek beraber olmayı umarken,
Sesini bile duyamadım, bu akşam da.
Beraberliğin umudu yarınları getirecekken bize,
Yokluğunun acısıyla tekrar hapsolacağım, bugüne.

Yatarken o soğuk yatağa,
Duymasan da içimden iyi geceler diyeceğim sana, bu akşam da.
Ne yaparsam yapayım bir şeyler eksik olacak yine,
Sen yanımda olmadıkça.

Umut kırıntılarına tutunacağım
Ya da onları kendim yaratacağım, bu akşam da.
Fena halde tek kişilik oyuna dönüşen bu dramda,
Hayali seni arayacağım zifiri karanlıkta.

Seni çok özledim,
Bu akşam da.
İnsan karanlıkta ne kadar yol alabilir bilmem ama,
Işığımın sen olduğu apaçık ortada.

Sensizliğin tanımı yok bende
Sende olmayan tanımlar gibi.
Bir gerçek varsa o günden beri;
Artık hayatımda yoksun gibi.

Sana uzaktan bakmaya alışıktım
Hiç benim olmayacakmışsın gibi.
Bilmiyordum bu kadar hissedebileceğimi yokluğunu
Sanki sen, hep benimleydin gibi.

Hayatın dikenleriyle devam edeceği,
Karşımda duruyor en acı gerçek gibi.
Israrla inanmak istemeyen bense,
Ümitsizce bir çıkış yolu arıyorum gibi.

Bu bir kabus olsa artık uyumazdım
Zaten uykuya ihtiyacım yok gibi.
Bunun gibi her şeyden vazgeçebilirdim,
Ama bu, yaşamın kendisi gibi.

Yüzümü yıkıyorum gece yarısı
Olmadık hüzünleri yok etmek için.
Onlarla birlikte uykum da gidiyor,
Olmadık hüzünleri geri getirmek için.

Var olan olmadıkların esiri bir gece bu.
Gündüze ne zaman bağlanacağı bilinmeyen
Bağlandığındaysa hepsinin geçip geçmeyeceğini
Umutsuzca yine sana soran bir gece..

Hayır, benim değil yastığımı ıslatan gözyaşları.
Onlar; gecenin gözyaşları.
Gece bittiğinde,
Bizi birbirimize bağlayacak olan gözyaşları.

Galiba benim de midem bulanıyor
Ama ne yemekten ne de içmekten.
Gecenin gözyaşlarından mı dersen,
“Belki” derim kendimle çelişircesine.

Fakat ne olursa olsun o belki benim belkim değildir
Gecenin ve şu anki gözyaşlarının benim olmadığı gibi.
İşin aslı Mel’i götürecekleri içindir
Olmadıklarla uğraşan benden ve bizden..
Daha fazla uğraşmaktansa bir yolumuz daha var galiba;
Uyumak Tolga.. Uyusan artık?

Ben, seni düşündüm
Gözlerim kapalı.
Seni gördüm işte o noktada.
Sana bağlandım,
Tam da o dakika.

Ben, seni andım
Gözlerim kapalı.
Seni hissettim sanki içimde.
Sana dokunabildim,
Tam da o dakika.

Ben, aslında seninleydim
Gözlerim kapalı.
Seni sevdim işte o gün.
Senin de benle olmanı istedim,
Tam da o dakika.

*

Umudunu yitirmiş bir günün,
Işığını arkasına aldı dönüşün.
Yarınların olmadığı bir yerdeydim,
Gerçekleşmeseydi eğer dönüşün.

Kimsenin göremeyeceği kadar uzaklarda,
Boşluklar vardı her tarafta.
Dolmasının da umulmadığı bir dünyada,
Karşımdaydı dönüşün o beklenmedik anda.

Bir tek sözün bile sağ çıkamadığı,
Her şeyin kaybolduğu bir ortamda
Unutulmayan bir tek sen vardın.
Hissettirdiğin güzelliklerle
Ve dönüşünle hapsolduğum satırlarla.

Yarınlar biraz daha parlak artık
Ve biraz daha umutlu.
Varlığının gücüyle dolup taşan,
Dönüşünün nefesiyle soluyan
Bir gelecek artık bizimkisi.

*

O kadar derin gözüküyor ki
Bulunduğun yer,
Göremeyeceğim kadar uzak,
Düşünebileceğim kadar yakın.

O kadar derin bakıyor ki
Gözlerin,
Unutulamayacak kadar güzel,
Dokunamayacak kadar narin.

O kadar derinden hissediyorum ki
Bazen seni,
Elim kolum bağlı geliyor
Katılırken her harfine sonuna kadar.

O kadar derine iniyorum ki
Senin için,
Satır arasındaki detaylara sarılıyorum
Ümidimi yarına taşıyabilmek için.

Yarına sözleşilen her başlık,
Sebebi oluyor önümüzdeki dakikaların.
Ortak fikirlerimle çalışsam da yanında kalmaya
Gözlüyor bir kulağım yine derinlerini.

(Diyelim ki şiirini yazdım, beş para etmez..)
Gece 1.23′te başka nereye yazılır ki?

Yıllarla beslenmiş bir kaçışın,
Bir fırtınanın hikayesi bu.
Oyuncuları sürekli değişen filmde
Yer bulmayı bekleyen aktörün dramı bu.

Var olamamanın acısı mı?
Zamanlama hatası mı?
Kıyılardan açık denizlere sürüklenirken,
Çekilmesi gereken bir ceza mı?

Saklanırken türlü maskelerin arkasına
Elbet var olamamanın acısı.
Daha film çekilmeden ortada olmak da
En az açık denizlere sürüklenmek kadar
Cezadır, çekilmesi üzere adrese yollanan.

Pişmanlıklarla rafine edilmiş bu tat da
Karasızlık tohumlarının payı var biraz da.
Her şeyi yalan yapan acımasız hayatta,
Bir film daha biter bir anda..

http://www.scrtlg.com/images/pismanliklar.filmi.jpg

Başlangıcı olmayan bir son bu,
Gündüzü olmayan gece gibi.
Gidilen yer belli olsa da,
Hiç yola çıkamamış gibi.

İçime sığamaz oldu
Kelimelerle başlayan hislerim,
Dışarıda da yaşam bulamadı
Göz ardı ettiğin düşlerim.

Dünü, bugünü, yarını derken
Zaman geçti farketmeden.
Bugün bir yaşını doldururken sensizliğim,
Yarına hala seninleyim.

Anlamını bilen herkesin 1 Temmuz’unu kutlarız.