Archive for Kare

Hepsi için geçerli midir bilinmez ama 24 saat ömürleri var derler kelebekler için. Onca zaman bu kanatlı, güzel hale gelebilmek için beklemek ve yaşamak için sadece 24 saati olmak. İyi değerlendirmek gerekir kesinlikle..

İşte böyle biri dolanır gecenin 1′inde boş boş televizyon izleyen bünyeme. Önce çoğu gibi o da ışığın etrafında yapar birkaç pikesini. Ardındansa diğerlerinin aksine bana yönelir bir beklentisi varmış gibi..

Diğerlerinin aksine başladı, öyle de devam etti. Yüzünüze, gözünüze musallat olan tüm türdaşlarının aksine sakince kendini gösterdi, zararsızca kondu en uygun yere. Böcek sevmeyen bana bile zararsızlığını tüm asaletiyle iletirken, bir saat kadar da eşlik etti bana aynı bu devrik cümleler gibi..

Ertesi sabahsa odamın kapısında karşıladı beni. Sessiz, sakince bekliyordu bir köşede. Onu ilk gördüğümde daha 1 saatlik olduğunu sayarsak 10 saati geçmişti bile. Geceki enerjisi yoktu sanki artık. Yaş faktörü onun için çok fazla olsa da yaşlanmanın pençesine düşmüştü oda herkes gibi.

Daha sonraysa, bu dost gene şarkıları hatırlattı bana. Ne diyordu şarkı? “Kelebek kadar ömrümüz var, sevmek lazım hemen başlayalım, kaybedecek daha neyimiz var, aşk için gerekiyorsa hepsi bende var.. Nefes bile almadan, nefes bile almadan, nefes bile almadan, seviyorum seni…” Bu sözlerdeki gibi, yine kendime bir tercüman bulmuştum sanki. Topu topu var olan 24 saatinin bir buçuğunu bana ayıran bir tercüman, bir dost. Sakinliğinden faydalanıp o anı ölümsüzleştirdikten sonra bir daha görüşemedik o dostla. Bana hatırlattığı şeyler gibi, ortadan kayboldu o da. Tüm türdaşlarına meydan okuyup, hayatımızdan yok olanların yanında olurcasına..

Fotoğraf Bilgileri
Makine: Olympus FE340
Boyut: 800×600 (Orj. 3264×2448)
Çekim: 5/6/2009
Mekan: Tolga’nın Lüleburgaz’daki odasının yakınları.

Kamuflaj; en genel tabiriyle düşmanlarından sakınmak, bana göreyse  bir şeyleri bilerek ve isteyerek gözden kaçırmak istemek veya başkalarını rahat bırakmak..

Son zamanlarda o kadar çok bir yıl geriye dönmeyi istemişimdir ki anlatamam. Gerçek anlamda bunun mümkün olmadığını düşünebilen her hayvan anlayacaktır ama yaşam tarzı, günlük alışkanlıklar gibi konularda, özellikle de hızlı bir değişim yaşadıktan sonra eskiye dönebilmeyi istiyor insan.

Bir dönemi yok saymak aynı bu fotoğraftaki gibi aslında. Şöyle gözünüzü kısıp bakınca ortada bir şey yok ama dikkatinizi verdiğinizde oradaki yaşamı, benim içinse yaşanmışlığı görmemek imkansız. Kısık gözlerle de hayatta kalınamayacağına göre fotoğrafın tüm detayları ortada olduğu halde diğer taraflara yoğunlaşmaktan başka çare yok gibi. Görmek istemediğiniz yer dışında fotoğrafın bir özelliği olmasa da..

Fotoğraf Bilgileri
Makine: Apple iPhone
Boyut: 1600×1200
Çekim: 2/10/08
Mekan: Enez

Hangimiz kafamızı gökyüzüne çevirip baktığımızda bulutların oluşturduğu ilginç bir şeyler görmemişizdir ki? Hele bu eylemi, açık ve hafif rüzgarlı bir havada yaptığımızda elbet kayda değer birçok manzara olacaktır..

2005 yılının sonu. Bir çoğumuzun bildiği Aralık ayının aksine Kıbrıs’ta o gün bahardan kalma bir Aralık ayı var. Öğrenci adam ne yapar? Elbet derse gider. İşte tamda bu sırada karşıma çıkıyor bu hoş bulutlar. Fotoğrafçılığın da temeli rastgele gelişen olaylar bana göre. Yapmacık insan manzaralarının aksine doğada da rastgeleden başka şans yok aslında.

Masmavi bir gökyüzü size bakarken, onu yavaş yavaş yutmaya başlayan bulutlar.. Maviliğin yok olduğunu mu düşünürsünüz yoksa gelen beyazların zararsız olduğunu mu? Yaklaşık 3 yıl sonra bakıyorum da kendi geleceğimin fotoğrafını çekmişim sanki. Gittikçe azalan mavi alan dertsiz & tasasızlığımı, isteyerekte olsa ortamı ele geçiren beyaz alan ise meğerse hiç sahip olamayacağım ama asla da unutamayacağım şeyleri temsil ediyormuş.

Hayatımda, aynı bu fotoğrafın beyazlıkları gibi geniş yer tutan ama gene fotoğraftaki gibi artık hareket etmeyen bir denizde boğulmamak için, gittikçe daralan mavi alanda zorla nefes almaya çalışıyorum. Aradan, her biri yıl gibi geçen günlerden de anlıyorum ki kaldığım mavi alanda yaşam, bir bitkiden farksız.

Olur da bunları okuyorsan senden yardımını istiyorum. Beyaz alana almıyorsan da bulutları dağıtmama yardım et, lütfen.

Fotoğraf Bilgileri
Makine: Sony Ericsson W800i
Boyut: 640×480
Çekim: 15.12.2005
Mekan: Girne / KKTC

Şu anda bir daja vu yaşamıyorsunuz, sistemimizde de eski yazıları göstermek gibi bir sorun yok. Ama bu gemiler falan tanıdık geliyor dimi? Öyle de olmalı aslında. Çünkü kare bölümümüzün ikinci çalışması da aynen ilkinde olduğu gibi gemiler, deniz üzerine..

Büyük gemiler.. Deniz, hatta okyanus üzerindeyken ne kadar heybetlilerdir değil mi? Esasen bir gemiden çok yüzen lüks birer oteldir onlar. İçerisindekileri başlangıçta ne kadar memnun ederler, Titanic’ten hatırlasanıza.. İlk seferine katılabilmek için insanlar ne denli birbirlerini yemişlerdir. Sonunu bilseler acaba öyle mi olurdu?

Her şey iyi hoşken insanlar bir hayale seyahat ederler gemiler ile. Hele ki gemi bu kadar heybetli ise. Gideceğiniz yerin önemi yoktur, önemli olan gidene kadarki anın tadını çıkarmaktır. Hayal bu ya; kötü şeyleri de düşünmez kimse. Ama aynı Titanic’te olduğu gibi, bir buz dağı tüm hayallerle birlikte tüm hayatını bile alabilir insanın. Heybetli gemi yavaş yavaş batarken, insanlar can havliyle sığınmaya çalışır yetersiz filikalara. Canını kurtaran arkasında kalanları, kurtaramayansa hayatını sorgular o kısacık zaman diliminde. Her şey bittiğinde ise su üstünde heybetli geminin aksine fotoğraftakine benzer birçok filika kalır. İçlerinde çaresiz insanlar, arkalarında hiç yoksa bir damla gözyaşı.

Batan gemi: http://tolgaerbak.com/2009/01/29/kare-gemicik/

Fotoğraf Bilgileri
Makine: Olympus FE340
Boyut: 2560×1920
Çekim: 21/2/2009
Düzenleme: 21/2/2009 – Paint Shop Pro 8

Fotoğraf kalitesi anlamında fazla yükseklere oynamayan bir çalışma ile Kare bölümünün start’ını vermiş bulunuyorum.

Sanki bu fotoğraf için yazılmış bir sözcesine, bir tarafı eksik olan her şeyin, bu eksikliğini tamamlayabileceği yönleri vardır derler. Öyle bir gemiciktir ki bu, bir insandan size kalan ilk ve son somut parça olmanın verdiği değerin yanı sıra ona her baktığınızda, duygusal açıdan size ayrılığın üzüntüsünden başka bir şey katmaz..

Elinize alırsınız, bakarsınız, bakarsınız, bakarsınız… Aynı bu cümle gibi kelimeler, düşünceler kilitlenir bir anda. Hayattaki renkleriniz o kadar tükenmiştir ki; aynı bu fotoğrafın aldığı siyah-beyaz hal gibi görürsünüz çevreyi de. İşte böyle bir şeydir hem bir yanınızı eksik bırakıp hemde aşırı değerli olmak.

Keşke hepimizin bahsettiği gemicikler bu kadar masum olsa..

Fotoğraf Bilgileri
Makine: Apple iPhone
Boyut: 800×600
Çekim: 27.10.2008
Düzenleme: 29.01.2009 / Paint Shop Pro 8

Fotoğrafın üzerine tıklandığında oluşan atraksiyon için, Kare bölümü adına Bertan Tufan’a teşekkürlerimizi iletiriz.

Öncelikle sadece karenin ne olduğunu merak edip gelenleri fazla bekletmemek için ilk paragraftan anafikrimizi verelim. Kare için kısaca, içerisinde bulunduğunuz bloga eklenen, fotoğraf temalı yeni bir kategori diyebiliriz. Fotoğraf dediysek aklınıza sakın oradan buradan bulunma, hatta telif hakkı bile belli olmayan çalışmalar gelmesin. Burası ne kadar kişisel bir mekansa bahsi geçen fotoğraflar da o kadar kişisel, yani benim eserim olacaklar.

Evet giden gitmiştir sanırım, kaldık biz bize.. Öncelikle böyle genel bir konunun içime sığamayıp yine final haftası gibi bir dönemde ortaya çıkması sebebiyle bir kez daha hayretler içerisine düşüyorum. Tamam 7/24 ders çalışan biri değilim ama tüm ilhamların da bu dönemlerde gelmesi bir garip oluyor.. Neyse konumuza dönelim, zamanında fotoğrafa karşı baya bir ilgim olmuştur. İçinizden “bir o eksikti” gibi haykırışları duyar gibiyim ama bizde daha ne cevherler varda işe yaramıyorlar.. Ay gene konu dağıldı ne diyorduk? Hah fotoğrafa ilgim falan.. Evet böyle bir ilgi her zaman içimde hayat bulmuştur. Aslında içerisinde yaşadığımız çağda bir cep telefonu ile amatör fotoğrafçılığı hepimiz yapıyoruz. Manzaralar, insanlar, hayvanlar, börtü, böcek derken bir bakmışsınız arşivimiz hızla genişleyivermiş.. Kişisel ilgimi saymazsak aslında “cebimde telefon bir şey bulursam çekerim” durumundan farklı değilim ama şu sıralar o ilginin üzerine gitmek istiyorum. Cep telefonu bölümüne biraz açıklık getirmek gerekirse kabul ediyorum çok kaliteli fotoğraf çekmiyorlar ama onları göz ardı etmemiz de mümkün değil. Çünkü her an yanınızda bu aletten başkası dolaşmıyor fakat buna karşın, fotoğraf makinemi de eskisinden fazla kullanacağımı belirtmek isterim.

İlginin üzerine gitmek için öncelikle bir amaç lazım. İşte “Kare” bölümünü bu amaca hizmet etmesi için hayata geçiriyorum. Tabi ki her çekilen Kare’yi buraya koymayacağım ama aylık 4-5 yazımın yanına, ortalama bir o kadarda seçmece fotoğraf eklesem hiçte fena olmayacağının farkındayım. Yanlarına iki üç satırda yazı karalasak bir bakmışsınız ki yeni bir Oğuz Haksever doğuvermiş değil mi? Şaka bir yana yaklaşık 2 yıl önce, eski dostum Ercan İmer’in, online dergimiz ED’de ”Foto Yorum” isminde bir köşesi vardı. Kendisi fotoğraf çeker, onun bir dostu Gökay Yıldız da yorumlardı. Ercan İmer’in bu çalışmaları gerçekten hoşuma giderdi ve bir konuşmamızda bu ilgimden bahsetmiştim ve kendisi de sağolsun baya cesaretlendirmişti beni. Geçte olsa bir şeylerin peşinden koşmak güzel diyor ve en amatör seviyeden yeniden başlıyorum. Umarım benim için bir amaç olan bu blog, fotoğrafçılık hobimi de canlandıracak bir vesile olur.

Bu yazı ile nedir, ne değildir bir yol haritası çizdik gibime geliyor. İlk çalışmayı da, arşivimden bir fotoğraf ile önümüzdeki hafta içerisinde hazırlamayı planlıyorum. Vay be! Heyecana bak, ne fotoğraf severmişim meğersem..