Şöyle birkaç ay önce sorsanız bir kitabı ortalama ne kadarda okursun diye, muhtemelen size yanıtım 1-2 hafta arasında olurdu. Yani elbet birkaç günde biten de 15 gün süren de olmuştur bu süre zarfında ama Saatçi’ye harcadığım bir aydan uzun süre ile Sürü‘ye ait olan kendi rekorumu geliştirdim sanıyorum. Baştan belirteyim sebebi asla kitabın okunmaz oluşundan değil tamamen zaman ayıramamamdan ancak bir ayı geçkin süre aynı kitabın kapağına bakmak tahmin edersiniz ki biraz sıkıcı oluyor ve elimin altında bir kitap bulunsun da ne kadarda biterse bitsin mantığını bile zorluyor.
Kişisel girişin ardından kitaba dönelim. Saatçi en genel ifadeyle New York’ta geçen polisiye bir roman. Saatçi olarak anılan katilimiz-kaçağımız Gerald Duncan (ki spoiler’a sebep vermeyeceği için eklemekten çekinmiyorum gerçek adı Charles Vespasian Hale) ile cinsel “açlık” çeken suç ortağı Vincent Reynolds’un New York’ta işledikleri iki cinayet, felçli Lincoln Rhyme önderliğindeki Amelia Sachs ve birkaç polis/dedektiften daha oluşan ekip tarafından araştırılmaya başlar. Ekibin her suç mahalinde bulduğu saatler Rhyme’ın ekibince bu cinayetlerin seri katil vakası olarak değerlendirilmesine yol açar ve bu doğrultuda kendi doğrularıyla ilerlemeye devam ederler.
Bu genel hatta ilerleyen kitap Amelia Sachs’in ikinci bir polis davasıyla birleşerek daha karmaşık bir hal alırken Gerald Duncan’ın baştan beri vurgulanan zekası direk örnek vermeden söyleyeyim daha da komplike bir halde artarak kitap boyunca devam ediyor. Duncan hakkındaki gerçekler birden fazla sayıda baştan aşağı değişirken Saatçi’nin gerçek amacı kitabın sonlarına kadar yanıltıcı bir yolla bir güzel saklanıyor.
Kitapta dikkatimi çeken iki temel nokta var; daha kitabın başında hissettiğim, belirli bir yere gelmiş ama fiziksel açıdan yetersiz lider klişesi. Tamamen bu amaca hizmet eden Lincoln Rhyme karakteri kitabın esas adamı gibi gösterilmeye çalışılmış ancak burada konuyu ikinci noktaya bağlıyorum ki kitabın esas adamı kitabın Türkçe ismi gibi Saatçi yani Gerald Duncan. Zekası, herkesten & her daim bir adım önde oluşu, kasıtlı-yanıltıcı hataları ve yenilmezliğiyle Gerald Duncan yazarın bana kalırsa esas çıkış noktası. Sonunda istediğini elde etme anlamında bazı soru işaretleri olsa da iyi adam Rhyme’a da kalmayan başarı bana göre bunun en büyük ispatı.
Saatçi kesinlikle okunabilir bir kitap. Başucu eseri olarak nitelendirilir mi? Hayır ama gereksiz ve belki de alakasız diyaloglarla genişletilmiş olmasına rağmen elinize aldığınızda rahatlıkla gidebilecek bir eser. Kitabın elimdeki birinci Türkçe cep baskısı 648 sayfa ve Epsilon’dan çıkmış durumda. Benden hızlı okumanız dileğiyle..
saatçinin finali için son 150 sayfam filan kaldı. dediğiniz gibi kitabın ilk bölümü son derece durağan ve gereksiz diyaloglarla uzatılmışsa da okunan sayfalar arttıkça heyecan da buna paralel arttı. hatta her an herşey olabilir diye okuyorum son gelişmelerden sonra:)
bu arada bence duncan ve sachsı ilahileştirmiş biraz yazar, rhyme daha kıyıda köşede kalmış. ama ben dance’ın da biraz daha aktif rol almasını isterdim okuyucu olarak, dance karakteri de oldukça ilgi çekici bence!
ilk 100-200. sayfalarda bu kitap hakkında olumlu bir şey düşünecek gibi değildim asla, ama şu an için tavsiye edilesi bi kitap diyebilirim.
hatta kesinlikle nefes tutarak okunacak kitaplardan!
Bugune kadar benzer bir kitap tanımladıgimi hatirlamiyorum soyle ki Saatci tam bir inis-cikis grafigi ciziyor. Baslarda resmen esneye esneye gidip sonra gozleri actirabilen ama (henuz bitirmemis birine soylemem ne kadar dogru bilmem ama yazi okunmus sonucta daha fena olmaz :)) sonda yine o buyuk patlamayi yapamayan bir kitap bence.
Kesinlikle okunabilir ve nefesleri tutturtur. Ama orta bolumlerinden sonraki cikisi finale de verebilse tek kelimeyle harika olurdu.
Duncan Duncan.. Yazarin acik ara favorisi bu adam :)